ایران آبستن وقایع مهمیه؛ من مرده، شما زنده!

امروز بعد 3 روز، تازه دارم احساس عافیت می کنم

درد و مرض بیماری تنها یه خوبی دارن، فقط به ما می فهمونن که زنده بودن تا چه حد خوبه

من زنده ام؛ بعد تحمل یه دوره درد وحشتناک

خدا رو شکر می کنم از ته دل

مرسی خدا جونم مرسی که هستی

به من می گفت چرا اومدی تو حوزه خبرنگاری و داری اینجا درس می خونی؟می گفت من تو رو خیلی خوب میشناسم؛ اگه یکی بهت یه وری و کج و کوله جواب بده دلت می شکنهراست می گفت؛ خیلی ام خوب راست می گفت*پاراگراف های بعدی رو به قصد تعریف نوشتم نه تمجید*من از وقتی یادمه همیشه قلبم برای بقیه می تپید.با اینکه به خاطر بیماری مامان حال خونوادگی خوبی نداشتیم، ولی همیشه از اینکه بخوام دل کسی رو بشکنم وحشت داشتماگه کسی بهم می گفت حالم خوب نیست، حاضر بودم کل زندگیمو بدم تا حال دل اون آدم خوب بشهاگه یکی می گفت پول نیاز دارم، حاضر بودم لباس تو تنمو بفروشم تا مشکل مالی اون شخص رفع بشههنوزم همینم؛ همینقدر ساده و زلال و شفاف و مهرطلباصلا واسه همینه که اگه یکی بخواد خلاف اون چیزی که باهاش رفتار می کنم رفتار کنه، دلم می شکنهشنیدیدن میگن آدما نون قلبشونو می خورن؟ به نظرم تا حد زیادی دروغهآدما نون زرنگی و پر رویی شونو می خورن نه نون قلبشونوچون اگه اینطوری بود، من الان باید یه نونوایی بزرگ داشتم که هی توش نون مهربونی تولید میشداگه امروز قاضی(ع) اینطوری رفتار نمی کرد، شاید اینا رو هیچوقت اینجا نمی نوشتم ولی یه وقتایی لازمه یه چیزایی رو مدام با خودمون تکرار کنیم.مثل من که هر بار تصمیم می گیرم مهربونی بیجا نکنم و بعدش دوباره خر میشم و دوباره سرم میخوره به سنگدرسته با رفتار بد یه آدم ناحسابی( که به خاطر موقعیتش فکر می کنه هر رفتاری جایز شخصیتشه)، من ارزشایی که باهاشون بزرگ شدمو داغون نمی کنم، ولی حداقل یاد میگیرم اونا رو حساب شده و سر عقل خرج کنم.+ مهرطلب خر، مهربان الاغ، INFP منگل، مهرجوی پلشت، پرعاطفه خاک بر سر